Γράφει ο Σκηνοθέτης
Τι είναι αυτό που μας έμεινε σήμερα; Τι είναι αυτό που γιορτάζουμε σήμερα; Περισσότερα από 200 χρόνια από την έναρξη της Ελληνικής επανάστασης και όμως ένα σημαντικό μέρος του ακριτικού ελληνισμού βρίσκεται μοιρασμένο στα δύο.
Ευκαιρίες σωτηρίας υπήρξαν πολλές. Κι αν υπήρξαν τι; Τι άλλαξε; Το απόλυτο τίποτα. 400 χρόνια σκλαβιάς κι όμως για την Κύπρο δεν ήρθε ποτέ η μέρα της λευτεριάς.
Συνηθίσαμε να αλλάζουμε κατακτητές. Συνηθίσαμε να αλλάζουμε πολιτικούς- κοτζαμπάσηδες που κρατούν τις τύχες μας στα χέρια τους.
Με ποια σημαία θα βγούμε σήμερα στα μπαλκόνια τώρα που οι συνομιλίες ναυάγησαν; Τώρα που η γαλανόλευκη κρίθηκε σύμβολο αλυτρωτισμού από τους γνωστικούς και τους μορφωμένους εμείς με ποια σημαία θα γιορτάσουμε;
Περισσότερα από 200 χρόνια από την έναρξη της ελληνικής επανάστασης και όμως εμείς ακόμη πρέπει να διαλέξουμε σημαία.
Σημαίες και λάβαρα πολλά πέρασαν από αυτόν τον τόπο. Εμείς, όμως, ποια σημαία θα κρατήσουμε; Τώρα που ναυάγησαν οι αγώνες, τώρα που χάθηκαν οι προσπάθειες εμείς πως θα γιορτάσουμε;
Κάθε κομμάτι γη κι ένας τάφος στην Κύπρο. Τάφος εθνικών ονείρων και εθνικών ναυαγίων.
Ελλάδα, τόπος της ανθρωπότητας που όπως έγραψε και ο Διονύσιος Σολωμός: «Δόξα ’χ’ η μαύρη πέτρα του και το ξερό χορτάρι».
Τιμή και δόξα στους ήρωες του 21.