Η Μόσχα δεν τρέφει αυταπάτες ότι η σημερινή «ρωσοφοβική» πολιτική της ΕΕ θα εξαφανιστεί, δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, συγκρίνοντας τις αρνητικές εξελίξεις στις ευρωρωσικές σχέσεις με την προετοιμασία του πολέμου από τον Χίτλερ κατά της Σoβιετικής Ένωσης.
«Έχουμε λίγες αυταπάτες ότι η τωρινή ρωσοφοβική φόρτιση της ΕΕ με κάποιο τρόπο θα “διασπαρεί” ή θα μεταβληθεί στην ορατή ή μακροπρόθεσμη προοπτική. Η οδός, που επέλεξαν οι Ευρωπαίοι, θυμίζει τον καιρό της έναρξης του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Α. Χίτλερ συγκέντρωσε κάτω από τα λάβαρά τους σημαντικό, αν όχι το μεγαλύτερο μέρος των ευρωπαϊκών χωρών για τον πόλεμο κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Να, που και τώρα, μεταξύ άλλων και η ΕΕ μαζί με το ΝΑΤΟ, συγκροτούν έναν σύγχρονο συνασπισμό για τον αγώνα και εν πολλοίς για “πόλεμο” με τη Ρωσική Ομοσπονδία. Θα τα κοιτάμε όλα αυτά προσεκτικά», είπε ο Λαβρόφ σε συνέντευξη Τύπου στην πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν, Μπακού, μετά το πέρας των συνομιλιών με τον Αζέρο ομόλογό του, Τζεϊχούν Μπαϊράμοφ.
Ο Ρώσος υπουργός σημείωσε ότι η ρωσική θέση είχε πάντοτε ως αφετηρία της το γεγονός ότι η ΕΕ δεν είναι ένας «στρατιωτικός-πολιτικός συνασπισμός», γι’ αυτό και σε αντίθεση με το ΝΑΤΟ, η ανάπτυξη των σχέσεων της ΕΕ με οποιεσδήποτε χώρες, που το επιθυμούν, «δεν δημιουργούν για εμάς οποιαδήποτε απειλή ή κίνδυνο», πράγμα, που επανέλαβε και ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, λέγοντας ότι η Ρωσία δεν έχει αντίρρηση σε τυχόν είσοδο της Ουκρανίας στην ΕΕ.
«Την ίδια στιγμή, κατανοούμε απολύτως ότι η ΕΕ τα τελευταία αρκετά χρόνια μετεξελίχθηκε έντονα, εάν δεν πούμε ότι “χαμαιλεόντισε” προς την κατεύθυνση του να αποκτήσει μια επιθετική ιδεολογική διάσταση, πρωτίστως ρωσοφοβική», δήλωσε ο Λαβρόφ, σημειώνοντας ότι «οι ίδιοι οι ηγέτες της ΕΕ, όταν δημοσίως απευθύνουν αυστηρές υποδείξεις προς τις χώρες, που είτε έχουν καθεστώς υποψηφίου μέλος, είτε επιθυμούν να αποκτήσουν αυτό το καθεστώς, ευθέως δηλώνουν ότι εάν η χώρα είναι υποψήφια, τότε δεν έχει άλλη επιλογή, παρά να υποστηρίζει όλες χωρίς εξαίρεση τις προσεγγίσεις εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, μεταξύ αυτών και όλα τα μέτρα, που λαμβάνονται ως προς τη Ρωσική Ομοσπονδία».
Ο Λαβρόφ αναφέρθηκε ειδικά στην περίπτωση της Σερβίας, η οποία είναι υποψήφιο μέλος της ΕΕ, «αλλά κατηγορηματικά δεν επιθυμεί να χάσει, όπως όλοι οι άλλοι, την ανεξαρτησία της και να υιοθετήσει τις αποφάσεις, που ευθέως έρχονται σε αντίθεση με τα θεμελιώδη συμφέροντά της, στην περίπτωσή μας τις σχέσεις με τη Ρωσική Ομοσπονδία», όπως εκτίμησε, θυμίζοντας ότι η Ρωσία «ήταν μια από τις λίγες (σ.σ. που διαφώνησε) εκείνα τα χρόνια, όταν το ΝΑΤΟ επιτέθηκε κατά της Γιουγκοσλαβίας παραβιάζοντας βάναυσα όλες τις αρχές του ΟΑΣΕ».
«Ήταν η πρώτη περίπτωση, που χώρες του ΟΑΣΕ επιτέθηκαν και βομβάρδισαν, μεταξύ άλλων και αστικές υποδομές σε κράτος-μέλος του ΟΑΣΕ. Βομβάρδισαν εκεί γέφυρες, αμαξοστοιχίες σιδηροδρόμων, τηλεοπτικό κέντρο και λοιπές αμιγώς πολιτικές εγκαταστάσεις. Η Σερβία δεν θέλει να ξεχάσει εκείνη την αλληλεγγύη, την οποία έδειξε εκείνα τα χρόνια η Ρωσία», παρατήρησε ο Λαβρόφ, ζητώντας «κατ’ ελάχιστον να σεβόμαστε τον σερβικό λαό και την ιστορική του μνήμη, χωρίς να κάνω λόγο για την ιστορία των πιο παλαιών χρόνων, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και άλλα γεγονότα, που προηγήθηκαν στην κοινή μας ιστορία».
«Πρόκειται για αγενής και αναιδής απαίτηση της ΕΕ», είπε επί λέξει ο Λαβρόφ, ισχυριζόμενος ότι «εάν θέλεις να είσαι υποψήφιος, τότε καθ’ οδόν προς την ένταξη είσαι υποχρεωμένος να πάρεις θέση ρωσοφοβική». «Η ΕΕ αποδεικνύει ότι δεν επιθυμεί οποιεσδήποτε ενοποιητικές τάσεις στην Ευρώπη, δεν υλοποιεί και δεν σκοπεύει να υλοποιήσει τις υπάρχουσες συμφωνίες μεταξύ της Ρωσίας και χώρες της ΕΕ σχετικά με την ανάπτυξη κοινών χώρων στην οικονομία, την ανθρωπιστική σφαίρα και την εσωτερική ασφάλεια, δεν επιθυμεί να υλοποιήσει τους στόχους, που διατυπώθηκαν στο πλαίσιο υψηλών στόχων: τη δημιουργία ενιαίου χώρου από τον Ατλαντικό ως τον Ειρηνικό ωκεανό κ.ο.κ.», σημείωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, καταλήγοντας ότι «όλα αυτά είναι πίσω, στο παρελθόν, θα κοιτάζουμε με ρεαλισμό τη συμπεριφορά της ΕΕ και θα παρακολουθούμε εκείνα τα πραγματικά βήματα, που κάνει και το πώς οι υποψήφιες χώρες υποτάσσονται σε αυτές τις απαιτήσεις, είτε προσπαθούν να εκδηλώσουν την ανεξαρτησία τους».
