Πάνε και αυτές οι εκλογές. Άλλη μια εκλογική αναμέτρηση μετά το 2016 με ηττημένα ΟΛΑ τα κόμματα και νικητή την ΑΠΟΧΗ. Ναι, νικητής ήταν η ΑΠΟΧΗ. Αυτό είναι ένα από τα συμπεράσματα που μπορεί να εξαχθεί.
Από την άλλη το ΑΚΕΛ αποδείχτηκε ότι δεν μπορεί με τον Άντρο να κάνει και πολλά.
Άοσμος, άχρωμος, άγευστος θα αποτελεί πάντα μια σίγουρη λύση για τον ΔΗΣΥ στα δύσκολα. Όταν τα σκάνδαλα θεριεύουν και η διαφθορά μας πνίγει τότε και ο ΔΗΣΥ μπορεί πολύ εύκολα να στηρίζεται στην ανικανότητα του Άντρου και να έχει σίγουρη τη νίκη τόσο στις Προεδρικές όσο και στις βουλευτικές εκλογές. Αν και κάτι μας λέει ότι ο Άντρος αποχαιρετά την εξουσία λίαν συντόμως.
Πάμε τώρα στο ΔΗΚΟ. Ούτε με το Γενικό ελεγκτή αλλά ούτε και με το Θεό τον ίδιο το κεντρώο κόμμα δεν πρόκειται να δει χαΐρι όσο είναι πρόεδρος ο Πρίγκιπας με το υπεροπτικό βλέμμα. Μεταξύ μπρικ και χαβιαριού δεν μπορείς να κάνεις αντιπολίτευση. Με ύφος χιλίων Αντουανέτων και άλλων τόσων Λουδοβίκων ας αρκεστεί στο παντεσπάνι και στα στρείδια και ας αφήσει τις προεδρίες για άλλους.
Του έκανε κίνηση ΜΑΤ ο Καρογιάν και του άλλαξε τα φώτα. Δεν περνάνε αυτά στο Μάριο. Τα άλωσε χθες τα ανάκτορα της Στράκκας. Ας μην ξεχνάμε εξάλλου ότι αν ο Νικόλας δεν λεγόταν Παπαδόπουλος και δεν ήταν γιος του αείμνηστου Τάσσου τότε ούτε απ’ έξω από τα κομματικά γραφεία δεν θα περνούσε.
Τα στελέχη της ΕΔΕΚ έριξαν πίσω τα μαλλιά τους αλλά μάλλον τους κάηκαν στο πιστολάκι αφού το ΕΛΑΜ τους κούρεψε γουλί και παρέμειναν να τραγουδούν το «λεύτερο». Μα με πρόεδρο το Σιζόπουλο τι καλύτερο μπορείς να περιμένεις από το να σέρνεσαι στην πέμπτη θέση.
Πέντε χρόνια, λοιπόν, με νέα πρόσωπα, νέες κομματικές συμμαχίες, νέες ίντριγκες, νέα ξεκατινιάσματα. Πέντε χρόνια για να μπορέσει έστω ένα κόμμα να ξεπεράσει την αποχή…