Γράφει ο Σκηνοθέτης
Λίγες έως και ελάχιστες είναι οι φορές που μέσα σε ένα άρθρο θίγονται τόσο σοβαρά και τεκμηριωμένα ιστορικά θέματα. Δυστυχώς, οι πλείστες αναφορές στο κυπριακό και στη διεθνή απήχηση του «μαστίζονται» από φανατισμό και μισαλλοδοξία. Στο άρθρο του καθηγητή Ανδρέα Θεοφάνους (Προέδρου του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων καθώς και του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας) τα ζητήματα τίθενται ξεκάθαρα. «Οι ΗΠΑ ανέχθηκαν την τουρκική εισβολή στην Κύπρο καθώς και την παραβίαση του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Βασικός τους στόχος ήταν η αποτροπή ενός ελληνοτουρκικού πολέμου». Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, γίνεται εντονότερο το δικοινοτικό ζήτημα του κυπριακού αφήνοντας απ’ έξω την Τουρκία και τα εγκλήματα της. Όπως αναφέρει στο άρθρο του ο Θεοφάνους:
«Εμμέσως πλην σαφώς η διαδικασία των διακοινοτικών συνομιλιών ξέπλυνε τις ευθύνες της Τουρκίας στην Κύπρο. Σημειώνεται συναφώς ότι η διακοινοτική διάσταση του Κυπριακού δεν είναι η μόνη. Αντίθετα, υπάρχουν και άλλες πιο σημαντικές διαστάσεις του προβλήματος, μεταξύ άλλων, η διεθνής».
Πράγματι, η όλο και αυξανόμενη τοποθέτηση του κυπριακού προβλήματος στο δικοινοτικό στίβο αφήνει αλώβητη την Τουρκία η οποία είναι και ο βασικός «παίκτης» στο Κυπριακό. Αντιθέτως, «η Τουρκία έμεινε στο απυρόβλητο παρά τα εγκλήματά της, την κατοχή και τον συνεχιζόμενο υβριδικό πόλεμο εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας».
Ας μην ψάχνουμε, λοιπόν, κοινούς τόπους μεταξύ Ουκρανικού και Κυπριακού, αφού στην περίπτωση της Ουκρανίας τα αντανακλαστικά της διεθνούς κοινότητας λειτούργησαν άμεσα επιβάλλοντας σοβαρές κυρώσεις στη Ρωσία την ώρα που στην Κύπρο ακόμη ψάχνουμε αγνοούμενους…
