Γράφει ο Σκηνοθέτης
Το είδαμε κι αυτό. Το ακούσαμε κι αυτό. Υποψήφιοι πρόεδροι της δημοκρατίας να βρίζουν (με το γάντι πάντα) χρησιμοποιώντας στίχους από ποιήματα του Αλεξανδρινού Κωνσταντίνου Καβάφη.
Από τη μια μας ξενίζει που ο Αντρέας Μαυρογιάννης έχει ρίξει πρώτος το επίπεδο των προεδρικών εκλογών και από την άλλη θεωρούμε ότι ήταν απλά θέμα χρόνου να τοποθετηθεί ο πήχης της αξιοπρέπειας, τόσο μα τόσο χαμηλά.
Πράγματι τον Μαυρογιάννη όσοι παρακολουθούσαμε τόσα χρόνια τις εξελίξεις στο Κυπριακό τον θεωρούσαμε έναν πράο και συγκροτημένο άνθρωπο (με τις αποτυχίες του και τις επιτυχίες του) που δεν έδινε ποτέ δικαιώματα σε δημοσιογράφους να γράψουν εναντίον του.
Μετά, όμως, από τη συνέντευξη του στην «Καθημερινή» και την ατάκα/στίχο που έριξε σε βάρος του Χριστοδουλίδη («Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε./Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος.») αποδεικνύει ότι το πολιτικό ήθος δεν κερδίζεται ούτε με το διπλωματικό savoir vivre αλλά ούτε και με τις πολλές περγαμηνές.
Το να χαρακτηρίζεις έναν άνθρωπο τυχαίο και αστείο, όταν αυτός ο άνθρωπος ήταν προϊστάμενος σου στο Υπουργείο Εξωτερικών καταδεικνύει την πάστα από την οποία είσαι φτιαγμένος.
Κι επειδή το έχει ρίξει στον Καβάφη ο Μαυρογιάννης θα του απαντήσουμε κι εμείς με ένα στίχο από τον Αλεξανδρινό:
«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική».