Γράφει ο Σκηνοθέτης
Και το όνομα αυτού Μαυρογιάννης. Αυτός καλείται να σηκώσει όλο το βάρος του ΑΚΕΛ σε μια εποχή όπου η Εζεκία Παπαϊωάννου κάθε άλλο παρά έτοιμη είναι να κατέλθει σε προεδρικές εκλογές.
Δεν έχουμε κάτι με τον κύριο Μαυρογιάννη. Ίσα- ίσα μας είναι αρκετά συμπαθής λόγω της πορείας του στο διπλωματικό σώμα και των προσπαθειών του για να επιλύσει το κυπριακό.
Έλα, όμως, που καταστρέφει- όπως έχουμε ξαναπεί- το αφήγημα του ΑΚΕΛ για τις τελευταίες συνομιλίες για το κυπριακό.
Αυτές δεν είναι εκλογές. Κλωνοποιήθηκε ο Νίκαρος και κατεβαίνει ξανά υπό τη μορφή τριών δικών του προσώπων. Από τη μια ο Αβέρωφ Νεοφύτου και από την άλλη δύο συνεργάτες του Νίκαρου: Νίκος Χριστοδουλίδης και Ανδρέας Μαυρογιάννης.
Το τραγικό για το ΑΚΕΛ είναι ότι δεν κατάφερε να βρει ένα δικό του υποψήφιο (και όταν λέμε δικό του εννοούμε έναν υποψήφιο που να ασπάζεται ιδεολογικά το κόμμα)- ονομάστηκε και αριστερή λύση- να «χτυπήσει» την κούρσα των εκλογών.
Τρεις ομοϊδεάτες και με κοινή πολιτική ιδεολογία κατεβαίνουν στον εκλογικό στίβο.
Δηλαδή, με άλλα λόγια, ο μέσος ΑΚΕΛικός οπαδός έχει να επιλέξει ανάμεσα σε τρεις φιλελεύθερους πολιτικούς με ξεκάθαρες θέσεις αναφορικά με την εσωτερική πολιτική.
Θα τρίζουν τα κόκκαλα του αείμνηστου Δημήτρη Χριστόφια. Του τελευταίου – ίσως- γνήσιου αριστερού που τα έβαλε με κεντρώες αλλά και δεξιές δυνάμεις.
Αυτά έχουν Στέφανε τα πολιτικά «ανοίγματα». Χάνεις κάτι και περιμένεις ότι κάτι θα κερδίσεις.
