Γράφει ο Καλλίνικος
Κανένας δεν ασχολήθηκε εδώ και ένα χρόνο που ξεκίνησε η προεκλογική διαδικασία (ΝΑΙ ήταν η πιο μακρά προεκλογική περίοδος που βιώσαμε μέχρι και σήμερα) με τους ψηφοφόρους οι οποίοι αρνούνται να συμμετάσχουν στην εκλογική διαδικασία.
Ούτε ένας δεν διερωτήθηκε από όλα τα κόμματα γιατί αυτοί οι άνθρωποι που ξεπέρασαν το 27% στη φετινή εκλογική αναμέτρηση δεν ασχολούνται με τη συγκεκριμένη δημοκρατική διαδικασία.
Αυτοί οι άνθρωποι ζουν στο περιθώριο. Αυτοί οι άνθρωποι ή η πλειοψηφία τους τουλάχιστον, αισθάνεται ότι κανένας μα κανένας από τους υποψηφίους που διεκδίκησαν την προεδρία δεν θα μπορούσε να αλλάξει την φρικτή τους καθημερινότητα.
Η ανεργία, η ανέχεια και η περιθωριοποίηση δεν επέτρεψαν για άλλη μια φορά στο 1/3 της Κύπρου να ασχοληθεί με μια διαδικασία για την οποία πιστεύουν ότι δεν αλλάζει τίποτα.
Σίγουρα, η κομματοκρατία αλλά και η μετριοκρατία που μαστίζουν τη χώρα μας σε συνδυασμό με τα προσωποπαγή κόμματα έχουν δημιουργήσει ένα πολύ αρνητικό κλίμα το οποίο δυστυχώς βάζει στο ίδιο «τσουβάλι» ακόμα και πολιτικούς που αξίζουν να ηγηθούν στην Κύπρο.
Όπως μπορεί κάποιος να δει πιο κάτω η αποχή ξεκίνησε από το 6% και έφτασε να ξεπερνά το 27% μέσα σε 30 χρόνια.
Η αποχή:
- Το 1993, η αποχή έφτασε το 6,73%.
- Το 1998, η αποχή του δεύτερου γύρου έφτασε το 5,88%.
- Το 2003, η αποχή έφτασε το 9,45%
- Το 2008 η αποχή ανήλθε στο 10,38%.
- Το 2013 η αποχή έφτασε το 18,42%.
- Το 2018, η αποχή έφτασε το 26,03%.
Σε μερικά χρόνια η αποχή θα μας διοικεί. Η αποχή θα είναι στην πρώτη γραμμή και οι πολίτες όλο και περισσότερο θα αισθάνονται ότι βρίσκονται μακριά από τα δρώμενα της εξουσίας.
Το εκλέγειν και εκλέγεσθαι από ένα πολιτικό και κοινωνικό κατόρθωμα των λαών μετατράπηκε σε μια ελιτίστικη δραστηριότητα για λίγους και εκλεκτούς…