Σε ηλικία 76 ετών απεβίωσε η Έμη Κασουλίδου, σύζυγος του Ιωάννη Κασουλίδη.
Η Έμη Κασουλίδου ήταν γνωστή γιατρός αναισθησιολόγος. Γνωρίστηκε με τον επίσης γιατρό Ιωάννη Κασουλίδη κατά τη διάρκεια των σπουδών τους στη Γαλλία.
Με τον Ιωάννη Κασουλίδη απέκτησαν μία κόρη την Τζοάννα και δύο εγγονές Έμιλη και Κατερίνα.
Η κηδεία της θα τελεστεί την Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου η ώρα δέκα το πρωί, στο κοιμητήριο Κωνσταντίνου και Ελένης. Συλλυπητήρια η οικογένεια θα δέχεται στις 9:00.
Η περιπέτεια της Έμης Κασουλίδου με τον καρκίνο
Μέσα σε δύο χρόνια, η Έμη Κασουλίδου βίωσε διπλό χτύπημα καρκίνου. Υποβλήθηκε σε χειρουργικές επεμβάσεις, χημειοθεραπείες και ακτινοθεραπείες, χωρίς, όπως είχε αναφέρει η ίδια, να νιώσει ότι χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της.
Η γνωστή αναισθησιολόγος είχε μιλήσει δημόσια για την περιπέτειά της με τον καρκίνο, αναφερόμενη τόσο στις δυσκολίες των θεραπειών όσο και στη σημασία της πρόληψης και της έγκαιρης διάγνωσης.
Η πρώτη διάγνωση έγινε τον Ιανουάριο του 2011. Παρόλο που η μαστογραφία της ήταν καθαρή, ο υπέρηχος έδειξε μία ύποπτη σκιά και η βιοψία που ακολούθησε έδειξε αδενοκαρκίνωμα. Υποβλήθηκε σε επέμβαση, ενώ στη συνέχεια ακολούθησε χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία.
Παρά τις παρενέργειες της χημειοθεραπείας, συνέχισε να εργάζεται. Όπως είχε περιγράψει, υπήρχαν ημέρες κατά τις οποίες αντιμετώπιζε αναγούλες, εμετούς και πυρετό, ωστόσο εξακολουθούσε να βρίσκεται στο χειρουργείο και να ασκεί το επάγγελμά της.
Δύο χρόνια μετά την πρώτη διάγνωση ήρθε ένα δεύτερο χτύπημα. Τον Ιανουάριο του 2013, μετά από αιματουρία που διήρκεσε δύο ημέρες, προχώρησε σε εξετάσεις. Στον γυναικολογικό υπέρηχο εντοπίστηκε κύστη στην ωοθήκη, η οποία δεν υπήρχε δύο μήνες προηγουμένως. Ακολούθησε επέμβαση, κατά την οποία διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν όγκοι στην ωοθήκη και στη μήτρα.
Η Έμη Κασουλίδου υποβλήθηκε εκ νέου σε χημειοθεραπεία, καθώς και σε ακτινοθεραπεία στην κοιλιακή χώρα. Η δεύτερη χημειοθεραπεία ήταν πιο επώδυνη, προκαλώντας της νευροπάθειες και έντονους πόνους στα πόδια, σε σημείο που τις πρώτες ημέρες δυσκολευόταν ακόμη και να περπατήσει.
Παρά τη δεύτερη περιπέτεια με τον καρκίνο, συνέχισε την εργασία της ως αναισθησιολόγος. Επέλεγε να υποβάλλεται σε χημειοθεραπεία τις Παρασκευές, ώστε να έχει μπροστά της το Σαββατοκύριακο για να αναρρώσει, ενώ η ίδια είχε χαρακτηρίσει τη δουλειά της σημαντικό στήριγμα κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας της.
Στο πλευρό της βρισκόταν η οικογένειά της, καθώς και η αδελφή και οι φίλες της. Παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, διατήρησε την αισιοδοξία και το χιούμορ της, τονίζοντας τη σημασία τού να εκτιμά κανείς τις μικρές χαρές της ζωής.