Πολλές ήταν οι παρανομίες που αναγράφονται στο Ενδιάμεσο Πόρισμα για τα «Χρυσά Διαβατήρια». Παρανομίες αλλά και υποθέσεις όπου οι επίσημοι αρμόδιοι της Κυπριακής Δημοκρατίας έκλειναν τα μάτια και τ’ αυτιά προκειμένου να εγκριθούν εν μία νυκτί οι πολυπόθητες πολιτογραφήσεις.
Το «μενού» έχει από παράνομες συλλογικές επενδύσεις μέχρι και τη χρήση αχυρανθρώπων για την απόκτηση του κυπριακού διαβατηρίου που άνοιγε την πόρτα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στο δείγμα που εξετάστηκε φαίνεται ότι πολλά πρόσωπα αιτούνταν πολιτογράφησης χωρίς προηγουμένως να διενεργηθεί έλεγχος για την πηγή των εισοδημάτων τους. Έτσι παρατηρήθηκε το φαινόμενο όπου πολλοί πολιτογραφήθηκαν με καθαρό ποινικό μητρώο όμως λίγο καιρό αργότερα προέκυψαν ποινικές υποθέσεις εναντίον τους. Κάτι που δείχνει ότι ο «επενδυτής» γνώριζε ότι θα γίνει αντικείμενο έρευνας στη χώρα καταγωγής του όμως φρόντιζε από πριν να λάβει το κυπριακό διαβατήριο για να αποφύγει τις ευθύνες του.
Μια άλλη παραπλανητική τακτική που ακολουθήθηκε ήταν το γεγονός ότι εμφανιζόταν ένα πρόσωπο ως επενδυτής αλλά στην πραγματικότητα ήταν ο/η σύζυγός του ο πραγματικός κάτοχος των κεφαλαίων ο οποίος προφανώς δεν μπορούσε να υποβάλει την αίτηση πολιτογράφησης λόγω των αρνητικών πληροφοριών σε βάρος του για σοβαρά αδικήματα. Με αυτόν τον τρόπο εμφάνιζε τον/ την σύζυγο του ως Αχυράνθρωπο προκειμένου να εγκριθεί η πολιτογράφηση ενώ ακολουθούσε και ο ίδιος ως σύζυγος πολιτογραφηθέντα. Το Υπουργείο Εσωτερικών με την σειρά του δεν προέβαινε ούτε αυτό στην δέουσα επιμέλεια και έλεγχο των επενδυτών και βασιζόταν στα στοιχεία που σύλλεγε από τις διάφορες υπηρεσίες με αποτέλεσμα την πολιτογράφηση από το Υπουργικό Συμβούλιο άτομα με προβληματικό ιστορικό.
Μια άλλη μέθοδος που ακολουθήθηκε ως Δούρειος ίππος στο πρόγραμμα των πολιτογραφήσεων ήταν και αυτή των συλλογικών επενδύσεων. Συγκεκριμένα, οι συλλογικές επενδύσεις αποτελούνταν από οποιουσδήποτε πέντε τουλάχιστον επενδυτές με συνολική επένδυση ύψους 12,5 εκατομμυρίων ευρώ.
Σύμφωνα με την έρευνα σε όλες τις περιπτώσεις δεν φαίνεται να υπήρχε σχέση μεταξύ των επενδυτών των συλλογικών επενδύσεων ενώ οι ίδιες οι επενδύσεις δεν είχαν σχέση μεταξύ τους. Από τους φακέλους που μελετήθηκαν, δημιουργείται η εντύπωση ότι οι παρόχοι υπηρεσιών (promoters) ομαδοποιούσαν τουλάχιστον 5 τυχαίους ενδιαφερόμενους επενδυτές, με διαφορετικές επενδύσεις ο καθένας, φτάνει να άθροιζαν συνολικά επένδυση ύψους €12.500.000 για να κάνουν χρήση των χαμηλότερων οικονομικών επενδυτικών ορίων (€2,5 εκ αντί €5 εκ).
Σε αρκετές περιπτώσεις, αν όχι στις πλείστες, παρατηρήθηκε ότι οι επενδυτές ομάδων αιτητών για συλλογική επένδυση δεν είχαν ή φαίνεται να μην είχαν καμία σχέση μεταξύ τους, πέραν του ότι είχαν κοινό πάροχο υπηρεσιών. Είναι προφανές ότι σε αυτές τις περιπτώσεις ο πάροχος ομαδοποιούσε αριθμό τυχαίων επενδυτών για να γίνει χρήση χαμηλότερων ορίων επένδυσης (€2,5 εκ. για συλλογικές επενδύσεις αντί €5 εκ.).
Παράλληλα, στο κείμενο της έκθεσης σημειώνονται και παρεμβάσεις και οδηγίες για επίσπευση των αιτήσεων πολιτογράφησης, όπως για παράδειγμα η επίδειξη υπερβάλλοντος ενδιαφέροντος προκειμένου να προωθηθεί η αίτηση συγκεκριμένων επενδυτών γρήγορα με παραινέσεις, οδηγίες, μέχρι και πιέσεις.
Ειδικά για περιπτώσεις αιτητών που ήταν πελάτες μεγάλων δικηγορικών και ελεγκτικών γραφείων, φάνηκε ότι ήταν πολύ δύσκολο για το Υπουργείο να απορρίψει μια αίτηση. Οι αιτήσεις που καταχωρούνταν ήταν περίπου εργασία σε εξέλιξη (work in progress), μέχρι να «πεισθεί» το Υπουργείο ότι ικανοποιήθηκαν τα κριτήρια, ή μέχρι να αλλάξουν τα κριτήρια για να ταιριάζουν με τα στοιχεία που είχαν υποβληθεί.