Γράφει ο Σκηνοθέτης
1η Οκτωβρίου σήμερα. Μέρα της Ανεξαρτησίας που μόνο ανεξαρτησία δεν θυμίζει. Ούτως ή άλλως οι Άγγλοι δεν έφυγαν ποτέ από το νησί μας ενώ από το 1959 και έπειτα μας κατσικώθηκαν στο σβέρκο και τα φερέφωνα της Τουρκίας.
Αλήθεια, έχετε ξανακούσει ποτέ σε μια χώρα που η πλειοψηφία επιδιώκει την ΕΝΩΣΗ με την Ελλάδα να της παρέχουν ένα δοτό Σύνταγμα και ο ηγέτης του να το αποδέχεται;
Τώρα θα μού πείτε ποιος ηγέτης; Από πότε ο Μακάριος υπήρξε ηγέτης. Αυτός μαζί με τον Καραμανλή και τον Αβέρωφ το 1959 σε Ζυρίχη και Λονδίνο άνοιξαν την κερκόπορτα για να μπει η Τουρκία στο παιχνίδι της διεκδίκησης της Κύπρου παρέχοντας τους μάλιστα και νομική κάλυψη.
Λαμπρές θα είναι και σήμερα οι εκδηλώσεις με τις στρατιωτικές παρελάσεις. Αλήθεια τι γιορτάζουμε; Το δοτό Σύνταγμα; Τη διχόνοια που δημιουργήθηκε με τη Ζυρίχη- Λονδίνου και επέφερε το πραξικόπημα το 1974;
Μήπως – λέω – μήπως γιορτάζουμε τους διάφορους καρεκλοκένταυρους που αφού ξεπούλησαν τον αγώνα της ΕΟΚΑ έλαβαν και υψηλές πολιτικές θέσεις από το 1960 και ύστερα;
Αυτοί σήμερα δεν υπάρχουν αλλά υπάρχουν τα εγγόνια τους και τα παιδιά τους. Αυτοί ρυθμίζουν και πάλι την κοινωνία μας.
Και ας μην ξεχνάμε ότι πολλοί ήταν αυτοί που με την Ανεξαρτησία της Κύπρου εν μία νυκτί έγιναν μεγαλοεπιχειρηματίες φέρνοντας στην Κύπρο διάφορες αγγλικές, εμπορικές φίρμες.
Αυτό γιορτάζουμε σήμερα 1η Οκτωβρίου. Την άνοδο των δοσίλογων, των αγγλόφιλων και την επάνοδο της Τουρκίας στα πολιτικά δρώμενα της Κύπρου.
Για ποια Ανεξαρτησία μας μιλάτε;