Γράφει ο Σκηνοθέτης
Στην Κύπρο συνηθίσαμε να βάζουμε τα χέρια μας και να βγάζουμε τα μάτια μας μόνοι μας. Κανένας ξένος δεν μας φταίει. Αρκούμαστε, όμως, να ρίχνουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν σε όλους τους άλλους εκτός από εμάς.
Δεν εξηγείται διαφορετικά η φωτιά που ξέσπασε το Σαββατοκύριακο στην ορεινή Λεμεσό και στην ορεινή Λάρνακα κατακαίοντας σπίτια, δάση και αφήνοντας πίσω της νεκρούς.
Ο ασυνείδητος ή οι ασυνείδητοι που μετατράπηκαν σε Νέρωνες το περασμένο Σάββατο είναι εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου και δεν έχουν κανένα μα κανένα ελαφρυντικό.
Από το 1974 και έπειτα έχουμε να δούμε σε αυτό το βασανισμένο τόπο τέτοιας έκτασης ζημιά. Και φυσικά δεν αναφερόμαστε στην οικονομική ζημιά αφού σε τέτοιες περιπτώσεις οι αποζημιώσεις είναι το λιγότερο που θα πρέπει να απασχολούν το κράτος.
Τεράστιες εκτάσεις δασικής γης και εκατοντάδες ζώα αποτεφρώθηκαν σκορπώντας τον όλεθρο και την καταστροφή την ώρα που τέσσερις συνάνθρωποι μας έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας για ένα καλύτερο αύριο.
Δεν είναι απλά τέσσερις εργάτες. Είναι τέσσερις άνθρωποι που άφησαν τις πατρίδες τους για ένα καλύτερο μέλλον και βρήκαν φρικτό θάνατο μέσα στην πύρινη κόλαση.
Δεν ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες σε αυτόν τον τόπο. Δεν ελπίζουμε σε κανένα αύριο. Με τα μυαλά που κουβαλούμε το μέλλον μας μόνο δυσοίωνο μπορεί να είναι. Άλλος ένας μαύρος Ιούλιος προστέθηκε στο κομπολόι των συμφορών μας.