Γράφει ο Σκηνοθέτης
Μέρα γιορτής σήμερα για ολόκληρο το Έθνος αλλά και μέρα περισυλλογής για την κατάντια που υπάρχει σήμερα. Για το δόλο, την ιδιοτέλεια και τον αλληλοσπαραγμό.
Τι άλλαξε αλήθεια με το πέρασμα του χρόνου; Έχει αλήθεια μείνει κάτι όρθιο από τη γενιά του 40; Τι μας έμεινε να γιορτάσουμε σήμερα;
Ερωτήματα στα οποία δεν πρέπει να ψάξουμε απαντήσεις αφού σε Κύπρο και Ελλάδα δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο τα τελευταία χρόνια.
Και πάλι η γαλανόλευκη στο μπαλκόνι. Σαν μια ιδέα, σαν ένα σύμβολο που δεν θα παρακμάσει. Εκεί να μας θυμίζει την ιστορία. Εκεί να μας θυμίζει αυτούς που έφυγαν για να κυματίζει σήμερα στα μπαλκόνια.
Μια γαλανόλευκη σημαία που κουβαλάμε χρόνια από μπαλκόνι σε μπαλκόνι, από εθνική γιορτή σε εθνική γιορτή αναζητώντας ταυτότητα, αναζητώντας αλήθειες πίσω από τον κυματισμό της
Τα κορμιά, όμως, έχουν μνήμη. Θυμούνται το δόλο και την ιδιοτέλεια. Θυμούνται το πρώτο σκίρτημα της ελευθερίας κι ας μην είναι πια ελεύθερα. Θυμούνται το χώμα, θυμούνται τις πέτρες, θυμούνται τους αγώνες.
Η μνήμη δεν είναι σύνθημα, η μνήμη δεν είναι λέξεις. Η μνήμη είναι κάτι πιο βαθύ.
81 χρόνια μετά μας έμεινε η μνήμη. Από ελευθερία δεν χορτάσαμε ποτέ…