Γράφει ο Σκηνοθέτης
Συνηθίσαμε να μετράμε νεκρούς. Μάθαμε τον τελευταίο ενάμιση χρόνο να μετράμε θανάτους, αρρώστους και νεκρούς. Μετατραπήκαμε σε κοινωνίες νεκρόφιλων. Την ίδια στιγμή, όμως, η αριθμητική μας σταματά στον κορωνοϊό.
Από εκεί και πέρα δεν ξέρουμε να μετράμε ούτε τους νεκρούς από το κάπνισμα, ούτε τους νεκρούς από τον καρκίνο, ούτε τους νεκρούς από το αλκοόλ αλλά ούτε και τους νεκρούς των τροχαίων.
Κυρίως, όμως, γυρνάμε την πλάτη στους νεκρούς από την πείνα. Η πείνα δεν πουλάει. Η πείνα δεν μετριέται και τα πτώματα δεν καίγονται. Αποσυντίθενται και εξαφανίζονται.
Που είναι όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι να μας μιλήσουν στις μεσημβρινές και στις πρωινές τους εκπομπές για τους νεκρούς από την πείνα που ήταν εξαπλάσιοι από τους νεκρούς του κορωνοϊού το 2020;
Η πείνα, όμως, δεν πουλάει. Με γεμάτα στομάχια και εξασφαλισμένα τα γεύματα στην Ευρώπη και στον δυτικό κόσμο φυσικά και δεν πουλάει η πείνα της Αφρικής και της Ασίας.
Τώρα θα μας πείτε, εδώ δεν πουλάει η πείνα των κατώτερων οικονομικών τάξεων στη γηραιά ήπειρο και θα ασχοληθεί κάποιος με τους νεκρούς της ανέχειας στις υπόλοιπες ηπείρους.
Ας μην νοιαστεί κανείς για όλα αυτά τα παιδιά που χάνονται κάθε χρόνο από την πείνα και την έλλειψη τροφής. Ας μείνουν για πάντα οι τελευταίες κραυγές τους να μας στοιχειώνουν.
Εξάλλου εμείς έχουμε τους δικούς μας νεκρούς να μετρήσουμε…