ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ
Μα είναι ποτέ δυνατό για ένα κόμμα που θέλει να θεωρείται κόμμα εξουσίας και το
οποίο να κυβέρνησε αυτόν τον τόπο, ΑΛΛΑ η ηγεσία του να παραμένει δέσμια της
φοβίας της για μια πιθανή επερχόμενη ήττα;
Το ΑΚΕΛ εδώ και αρκετούς μήνες φιγουράριζε στην πρώτη θέση – έστω και με ελαφρύ
προβάδισμα από τον ΔΗΣΥ- και, όμως, ουδέποτε ακούστηκε από την ηγεσία του ή από
τους Βουλευτές και τα στελέχη του το οτιδήποτε ενθαρρυντικό προς τον λαό τους.
Και τι εννοούμε;
Άλλο πράγμα να καλείς τον κόσμο σου σε συσπείρωση ενώ βρίσκεσαι στην ΠΡΩΤΗ
θέση – όπως ήταν το ΑΚΕΛ για αρκετές εβδομάδες μετά από πάρα πολλά χρόνια – και
άλλο να ζητάς την ψήφο του κόσμου όταν ο αντίπαλος σου έχει ήδη καλύψει το χαμένο
έδαφος…
Και το πρόβλημα δεν είναι το γεγονός ότι τα ποσοστά του ΔΗΣΥ ανεβαίνουν, αλλά το
ότι τα αντίστοιχα ποσοστά του ΑΚΕΛ παραμένουν «κολλημένα» στο 20% με 21%.
Ήδη στον κόσμο του ΑΚΕΛ έγινε πλέον ξεκάθαρο ότι η ηγεσία του κόμματος τους δεν
κόπτεται και ιδιαίτερα για την πρώτη θέση. Εκτός κι αν γνώριζαν ότι με τη συσπείρωση
που μπορεί να έχει η ΠΙΝΔΑΡΟΥ ούτως ή άλλως θα τους άφηνε – για ακόμα μια φορά –
στην δεύτερη θέση.
Τώρα θα μου πείτε και ποιο το κέρδος για την πρωτιά στις ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ όπου
πρώτος ή δεύτερος τους ίδιους ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΕΣ εκλέγεις…
Το κέρδος είναι το μήνυμα που στέλνεις ως κόμμα… Και μέχρι στιγμής μόνο ο ΔΗΣΥ
στέλνει μήνυμα νίκης. Το ΑΚΕΛ παραμένει δέσμιο στην ηττοπάθεια του…