Γράφει ο Καλλίνικος
Σίγουρα το να λαμβάνει ένα κράτος μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας και της συνεπαγόμενης φτωχοποίησης που αυτή επιφέρει στους πολίτες είναι κάτι θετικό. Όπως θετική είναι, ίσως, και η αντιμετώπιση της όλης κατάστασης από τους Κυβερνώντες οι οποίοι – ας το πάρουμε ως δεδομένο – θέλουν και προσπαθούν να αντισταθμίσουν την όλη διεθνή οικονομική κατάσταση που επικρατεί με στοχευμένα ΜΕΤΡΑ που θα ανακουφίσουν τους καταναλωτές.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Η κυπριακή κοινωνία οικονομικά ανήκε – κάποτε – σε αυτές που κινούνταν πρωτίστως με βάση τη ΜΕΣΑΙΑ τάξη. Μια ισχυρή οικονομική τάξη που ενίσχυε και γιατί όχι βοηθούσε στην άνθιση της επιχειρηματικότητας, του εμπορίου και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Κάτι που φαινόταν και με την αρκετά δίκαιη κατανομή πλούτου μέχρι και τα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 2000. Από την οικονομική κρίση και μετά – που ξεκίνησε από το 2011 και κορυφώθηκε το 2013 με το κλείσιμο τραπεζών και με τα κουρέματα των καταθέσεων – η οικονομία κινείται με δύο ταχύτητες: Από τη μια οι έχοντες που αντιστοιχούν το πολύ σε ένα 5% και από την άλλη οι μη – έχοντες που ανέρχονται σε ένα ποσοστό που καλπάζει ραγδαία και τείνει να ξεπεράσει το 50% του πληθυσμού μας. Αυτά θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι λόγια του αέρα αν δεν υπήρχαν οι επίσημες στατιστικές που καταδεικνύουν τις μισθολογικές κατανομές του πληθυσμού. Διότι, πέραν των καλαθιών και των ΜΗΔΕΝΙΚΩΝ ΦΠΑ – η καταναλωτική δύναμη των πολιτών ενός κράτους διαφαίνεται ΜΟΝΟ από τη μισθολογική τους «δύναμη».
Τι εννοούμε; Απλό: Το 2022, τα ποσοστά των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας που αμείβονταν με μισθούς κάτω των 1500 ευρώ (μέχρι 1499 ευρώ) ανέρχονταν σε 39,5%. Παράλληλα, κάτω από 1000 ευρώ (μέχρι 999 ευρώ) λάμβανε ένα ποσοστό πολιτών που ανερχόταν σε 12% του συνόλου των πολιτών της χώρας μας. Με τέτοιους μισθούς και με τέτοιες μισθολογικές κλίμακες, όσα μέτρα και να λάβει ένα κράτος, όσο ΦΠΑ κι αν αποκόψει, όσα e- kalathia κι αν κάνει ΔΕΝ ΣΩΖΕΤΑΙ!!!! Καλές οι επενδύσεις, καλά τα ξένα κεφάλαια, όμως, αν οι επενδύσεις στηρίζονται σε μισθούς τριτοκοσμικών χωρών τότε το πισωγύρισμα σε εποχές ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ είναι απλά θέμα χρόνου…