Γράφει ο Σκηνοθέτης
«3 Μαρτίου 1957. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου θυσιάζεται για την ελευθερία της Κύπρου. Όλα τα ανθρώπινα μέτωπα ψηλά. Όλες οι καρδιές μεσίστιες. Δόξα και Τιμή στους ήρωες της Κύπρου. Δόξα και τιμή στους ήρωές μας. Αυτό είναι το ΑΚΕΛ. Πάντα πατριωτικό. Όπως δεν προδώσαμε τότε τη δράση του, δεν θα προδώσουμε σήμερα τη θυσία του».
Όχι αυτό δεν είναι ένα απλό μήνυμα που λέει το αυτονόητο. Αυτό είναι το μήνυμα που ανήρτησε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ Στέφανος Στεφάνου.
Και πραγματικά μας εκπλήττει ευχάριστα αφού τόσο η νεολαία του ΑΚΕΛ όσο και το ίδιο το κόμμα ουδέποτε μέχρι και σήμερα δεν αναφέρθηκε στον ένδοξο αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου για την ελευθερία και την ΕΝΩΣΗ με την Ελλάδα.
Τι να πούμε! Ίσως οι πολιτικές σχέσεις που αναπτύχθηκαν με τον Ανδρέα Μαυρογιάννη γόνο αγωνιστή της ΕΟΚΑ να τους άλλαξε κάπως τα μυαλά.
Ίσως η ατάκα του Πρωτοπαπά περί τιμών και δόξας σε ΟΛΟΥΣ τους ήρωες του απελευθερωτικού αγώνα να καθοδηγεί πλέον τη σκέψη της Εζεκία.
Καλό θα ήταν βέβαια να θυμηθούν – παρά τη σύγχρονη απαράδεκτη και κάποτε ανθελληνική- σε πολλές περιπτώσεις στάση τους με καψίματα ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ σημαιών, αλλά και τις προσπάθειες να διαχωριστεί η ιστορία της ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟΥ από την ΕΛΛΗΝΙΚΗ- ότι ήταν οι πρώτοι που επεδίωξαν την ΕΝΩΣΗ με την Ελλάδα…