«Όταν η αρπαγή γίνεται τρόπος ζωής για μια ομάδα ανθρώπων σε μια κοινωνία, με την πάροδο του χρόνου αναπτύσσουν ένα νομικό σύστημα που την νομιμοποιεί και έναν ηθικό κώδικα που την επιβραβεύει», Frédéric Bastiat.
Η πιο σκοτεινή πλευρά της πολιτικής ζωής του τόπου μας αναδύεται τα τελευταία χρόνια μέσα από ρεπορτάζ, ντοκιμαντέρ, δημοσιεύματα, μαρτυρίες και αποκαλύψεις. Τα αισθήματα θυμού και αγανάκτησης, εν μέσω μιας πανδημίας που αφήνει τους πολίτες μετέωρους οικονομικά και ψυχικά, είναι σαφώς δικαιολογημένα. Θα ανέμενε κανείς ότι αυτός που ηγείται του κράτους, έστω και εκτεθειμένος, θα προσπαθούσε να διασκεδάσει τις ανησυχίες των πολιτών με ταπείνωση και ειλικρινή μετάνοια.
Αντ’ αυτού, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προέβη σε ένα διάγγελμα με ύφος που πρόσβαλλε κυρίως τον ίδιο, αλλά και την νοημοσύνη αυτών που κάθισαν για να τον ακούσουν. Η παραδοχή των χρόνων ασυδοσίας θα ήταν η ελάχιστη τιμή προς ένα λαό που υπέμεινε τόσους εξευτελισμούς, σε εσωτερικό και διεθνές επίπεδο. Αλλά αυτά, σύμφωνα με το κυβερνών κόμμα, ανήκουν στο παρελθόν. Ας δούμε από τώρα και στο εξής τι γίνεται, λένε, και πως θα διορθώσουμε την διεφθαρμένη μας πολιτεία, με την κοινή παραδοχή ότι «ναι έχουμε πρόβλημα».
Ενώ ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι και η λαϊκή συνθηματολογία είναι «τέρμα στη διαφθορά», μέσα σε ούτε μια βδομάδα, άλλο ένα σκάνδαλο αναδεικνύεται αφήνοντας και πάλι το κράτος εκτεθειμένο. Με θλίψη είδαμε τα ιστορικά κτίρια στην οδό Ισοκράτους να ισοπεδώνονται παράνομα από μπουλντόζες της Αρχιεπισκοπής Κύπρου, χωρίς τιμωρία, χωρίς άμεση παρέμβαση του κράτους και με ανοχή που γαργαλάει τα νεύρα και του πιο υπομονετικού πολίτη.
Σε μια κοινωνία όπου η διαφθορά γίνεται συνήθεια, είναι πολύ δύσκολο το εγχείρημα αλλαγής. Χρειάζεται συνήθως ένα μεγάλο χαστούκι για να ταρακουνηθούν οι μουδιασμένες συνειδήσεις και να επαναστατήσουν τα ανήσυχα πνεύματα. Πλέον, είναι η στιγμή όπου βάζουμε τέρμα στην ανοχή. Δεν μας αξίζει τέτοια εκπροσώπηση.
Αλεξία Σακαδάκη
Κοινωνιολόγος
Μέλος Πολιτικής Επιτροπής
Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών