Η μικρή Τζούρι θα μπορούσε να ήταν η δική μας κόρη… Μετανάστες… όλοι μπορούμε να κατακρίνουμε αλλά έχουμε σκεφτεί γιατί εκείνη η μάνα, εκείνος ο πατέρας την έβαλαν στην ξύλινη βάρκα;
Ο πόλεμος στη Συρία, οι άθλιες συνθήκες ζωής τα όσα ζούσαν σε καθεστώς πολέμου και οι απειλές για τη ζωή τους, είναι η απάντηση.
Εσείς τι θα κάνατε;
Στο ρεπορτάζ του AlphaTv το οποίο κάλυψε την κηδεία της άτυχης Τζουρι, ο πατέρας συγκλονισμένος λέει μόνο ευχαριστώ!
Μια κηδεία, σαν γροθιά στο στομάχι περιγράφει η δημοσιογράφος Χατιτζέ Κερλό.
“Συγγενείς, συμπατριώτες και πλήθος κόσμου είπε το τελευταίο αντίο στη μικρή Τζούρι από την Συρία – η οποία παρά τη δύσκολη μάχη που έδωσε στο Μακάριο μετά την περιπέτεια στη θάλασσα, δεν κατάφερε να βγει νικήτρια.
Η τελευταία πράξη της τραγωδίας γράφτηκε στο μουσουλμανικό νεκροταφείο της Λάρνακας. Πλήθος κόσμου έσπευσε να αποχαιρετήσει τη μικρή Τζούρι ανάμεσά τους και Ε/κ…
Οι συνθήκες δεν επέτρεψαν στη μητέρα της να πει το τελευταίο αντίο στην Τζούρι. Ωστόσο παρών ήταν ο πατέρας της, υποβασταζόμενος από άλλους συγγενείς. Παρά το βαρύ πένθος, θέλησε να στείλει μέσω του Alpha ένα μήνυμα προς τις Κυπριακές αρχές… Το έκλεισε μέσα στις τρεις λέξεις που κατάφερε να ψελίσει…
Πατέρας Τζούρι
Ευχαριστώ για όλα.
Ο θείος της μικρής μιλάει για την επανένωση της οικογένειας, η οποία δεν ήταν γραφτό να γίνει. Με βάση τη μαρτυρία του, ο πατέρας έφυγε από την Συρία απ’ όταν γεννήθηκε η μικρή Τζούρι.
Θείος της Τζούρι
Φύγαμε από τον πόλεμο στην Συρία. Ο Πατέρας της Τζούρι βρίσκεται στην Κύπρο εδώ και τρία χρονιά. Ένα ευχαριστώ για την Κύπρο, που τους έσωσαν από τη θάλασσα με ελικόπτερο και ασθενοφόρα. Και οι γιατροί έκανα ότι μπορούσαν, αλλά στο τέλος αυτό που ήθελε ο θεός έγινε.
Τα όνειρα του τρίχρονου κοριτσιού σβήστηκαν μέσα στα κύματα. Μαζί με τις ελπίδες της οικογένειας για μια καλύτερη και ασφαλή ζωή. Εκεί και άτομα που δεν γνωρίζουν την οικογένεια, όμως η ιστορία της… τους συγκλόνισε.
Μαρίνα Κουκου
Δυστυχώς δεν είναι το πρώτο, να ευχηθώ να ειναι το τελευταίο παιδάκι. Να ευχηθώ επιτέλους να παρθούν εκεινες οι πολιτικές που να μην αναγκαζουν τον κοσμο να μπαίνει σε σαπιοκάραβα για να ψάξει μια καλύτερη ζωη, να γλιτώσουν από τον πόλεμο, να γλιτώσουν από την φτώχια.
Λένια Κωνσταντίνου
Ειμαστε μανάδες είμαστε γιαγιάδες, γυναίκες της προσφυγιάς που τα ζήσαμε όλα αυτά και πρεπει πια να σταματήσουν. Τούτο το μωρό 3 χρονών ξεκίνησε με την μαμα του για να ερθει εδώ στη δικη μας την χώρα, στην Κύπρο, για να ζήσει μια ζωή καλύτερη.
Μεγάλη απούσα από την κηδεία, η πολιτεία… αφού ούτε ένα πολιτικό πρόσωπο δεν έσπευσε για να συλληπηθεί την οικογένεια”.
Τα συμπεράσματα δικά σας!