Την Δευτέρα 11 Σεπτεμβρίου 2023, συζητήθηκε στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής, το θέμα για τα Δάνεια του Οργανισμού Χρηματοδότησης Στέγης.
Ο Οργανισμός είναι κρατικός, δηλαδή ανήκει στον λαό και όχι σε μερικούς ιδιώτες επενδυτές, και ασκεί κοινωνικό ρόλο , βοηθώντας τους πολίτες στις χρηματο-οικονομικές τους ανάγκες. Αναφέρθηκε στην συνεδρία ότι ο Οργανισμός έχει χαρτοφυλάκιο €627 εκ. και τα €274 εκ. από τα Δάνεια είναι Μη Εξυπηρετούμενα ποσοστό 43.67%.
Αναφέρθηκε επίσης στην εν λόγω συνεδρίαση ότι υπάρχει περίπτωση δανειολήπτη που έλαβε Δάνειο από τον Φορέα Ισότιμης Κατανομής Βαρών για την ανέγερση έπαυλης με πισίνα αξίας πέραν των €500.000 και ουδέποτε κατέβαλε Δόση. Και αυτή η περίπτωση αναφέρθηκε ότι δεν είναι και η μοναδική γιατί ο Οργανισμός τυγχάνει εκμετάλλευσης από μερικούς γιατί όπως ειπώθηκε, ο Οργανισμός ανήκει στο Δημόσιο, δηλαδή στον λαό και όχι σε ιδιώτες.
Δυστυχώς αυτό το σύνδρομο της αδιαφορίας, της επιπολαιότητας, της ελαφρότητας, ασυνέπειας, καιροσκοπισμού της έντονης τάσης μη πληρωμής των χρεών από τους Δανειολήπτες λειτούργησε και στον Συνεργατισμό, με δραματικά αποτελέσματα, δίνοντας την ευκαιρία στους διαχρονικούς εχθρούς του, να τον aποδομήσουν και να τον κλείσουν.
Δεν θα αναφερθώ στα μέτρα που συζητήθηκαν στην επιτροπή Οικονομικών της Βουλής.
Διαβάζοντας στις εφημερίδες για τα Δάνειαa του Οργανισμού Χρηματοδότησης Στέγης, μου ήλθε στο μυαλό , μια πολύ παλιά Ιστορία, στο Συνεργατικό Παντοπωλείο του Λάξη, στα δύσκολα και πέτρινα χρόνια της φτώχιας , της εξαθλίωσης και του περιθωρίου. Ημουν μικρός στην ηλικία των 8 χρόνων, όταν πήγα στον υπεύθυνο του Συνεργατικού Παντοπωλείου της περιοχής μου , για να πάρω ψωμί « Θκιέ Πετράκη θέλω ένα ψουμί ». Ο πωλητής μου έδωσε αμέσως το ψωμί και περίμενα τον άλλο μικρό μου φίλο τον Πετρή να ψωνίσει και αυτός.
Ο Πετρής ζήτησε και αυτός ψωμί και ένα πόλιπιφ. Τότε ο πωλητής του Συνεργατικού του είπε: « Ρε Πετρή δεν θα σου δώσω, διότι η μάνα σου δεν πληρώνει. Να της πεις να έλθει να πληρώσει». Λυπήθηκα, συγκλονίσθηκα και μου έμεινε στο μυαλό σαν παρακαταθήκη αυτή η συγκλονιστική στιγμή στο Συνεργατικό Παντοπωλείο του Λάξη. Η επιβίωση δεν ήταν τόσο αυτονόητη. Το παντοπωλείο έδινε στην γειτονιά αγαθά επί πιστώσει , διότι χρήματα δεν υπήρχαν. Οι γείτονες πλήρωναν στο τέλος κάθε μήνα όταν έπαιρναν το μισθό τους από τις δουλειές τους. Η μάνα μου κάθε μήνα παρ’ όλες τις δυσκολίες πλήρωνε το χρέος της στο Συνεργατικό μας. Είχε πάντα συνέπεια και συνείδηση και δεν ήθελε κανένας να την προσβάλει.
Δεν θέλω να προσθέσω τίποτε άλλο, μπορεί να υπάρχουν πολλές ερμηνείες για την περίπτωση αυτή . Η μάνα μου ήταν η πιο φτωχή της περιοχής και χήρα με δύο παιδιά και όμως κατόρθωνε πάντα να είναι συνεπής με τις υποχρεώσεις της. Εδωσε στα παιδιά της την υπερηφάνεια της συνέπειας, της εντιμότητας και της ανθρωπιάς. Μας έμαθε ότι ο πλούτος του φτωχού είναι η υπερηφάνεια του.
Ανδρέας Μουσκάλλης
Προπονητής Ποδοσφαίρου