ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ
MEA CULPA, αναφώνησε η Κυβέρνηση Νίκου Χριστοδουλίδη για το γεγονός ότι «έγραψαν» στα παλιά υποδήματα τους ολόκληρη τη Βουλή για τη συζήτηση του ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ και αποφάσισαν να μην παρευρεθούν. Μα το θέμα δεν είναι ότι απείχατε από την ψήφιση του προϋπολογισμού. Το θέμα είναι ότι εδώ και μερικούς μήνες απέχετε γενικά από αρκετά καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κυπριακός λαός.
Την ώρα που εσείς βαυκαλίζεστε περί προσκλήσεων από Τουρκία μεριά χωρίς να αναφέρετε τίποτα περί των τουρκοκυπριακών ΠΡΟΚΛΗΣΕΩΝ η χώρα μας και κυρίως τα σχολεία μας έχουν μετατραπεί σε ρινγκ και άντρο ταραχοποιών με τις αρμόδιες αρχές του τόπου να κλείνουν μάτια και αυτιά. Αλήθεια, έχει σκεφτεί κανείς (συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας της Υπουργού Παιδείας) τι θα γίνει αν θρηνήσουμε θύματα μέσα στις σχολικές αίθουσες ή τις σχολικές αυλές; Μέχρι που θα φτάσει η υποβάθμιση των δημόσιων σχολείων; Μέχρι που θα φτάσει η απαξίωση για την δημόσια και δωρεάν παιδεία;
Ήδη ένα μεγάλο ποσοστό των γονέων αποφασίζει κάθε χρόνο να στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικά σχολεία και κανένας δεν μπορεί να τους αδικήσει ή να τους θεωρήσει ΕΛΙΤΙΣΤΕΣ. Η κατάντια των δημόσιων σχολείων σίγουρα δεν είναι έργο καμιάς κυβέρνησης αλλά ένα διαχρονικό έγκλημα που σταδιακά ολοκληρώνεται και που η εκάστοτε κυβέρνηση προτιμούσε τη θέση του παρατηρητή. Τι να πρωτοαναφέρουμε σε σχέση με τα δημόσια σχολεία; Τη βία ή τα ελλιπέστατα μαθησιακά αποτελέσματα που μας κατατάσσουν σε επίπεδο τριτοκοσμικών χωρών; Δυστυχώς, χρόνο με το χρόνο γινόμαστε μάρτυρες μιας ΓΕΝΙΚΗΣ υποβάθμισης των δημόσιων σχολείων με αποτέλεσμα οι ίδιοι οι ΜΑΘΗΤΕΣ να μην παίρνουν στα σοβαρά ούτε τους καθηγητές αλλά ούτε και τον ίδιο το θεσμό του σχολείου.
Η βία και η παραβατικότητα της μαθητιώσας νεολαίας σε συνδυασμό με την ανεπάρκεια δεκάδων εκπαιδευτικών (αυτό φάνηκε στα αποτελέσματα της τελευταίας έρευνας) έχουν υποβαθμίσει το ρόλο του δημόσιου σχολείου το οποίο ΑΠΑΞΙΩΝΕΤΑΙ και ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΕΙΤΑΙ.
Και για την κατάσταση αυτή, σίγουρα, οι τελευταίοι που ευθύνονται είναι οι ίδιοι οι μαθητές οι οποίοι πολύ εύκολα στήνονται στον τοίχο από την ίδια την κοινωνία η οποία έχει δώσει στους νέους το ρόλο του κομπάρσου στην ίδια τους τη ζωή.