Ο Μονόλογος ενός Βαρωσιώτη μεσα στο λεηλατημένο σπίτι του που ειναι γεμάτο αναμνήσεις αλλά και απογοητεύσεις. Ο Τάσος Δημητριάδης ο γνωστός μοιράζεται το συγκλονιστικό βίντεο με τα όσα νιώθει και περιγράφει αυθόρμητα ένας Βαρωσιώτης που επιστρέφει στον τόπο που γεννήθηκε.
Περιγράφει ο Τάσος Δημητριάδης:
Μετά από 49 χρόνια !”Η απελευθέρωση μου”
Η Ιστορία ενός φίλου Βαρωσιώτη. Εκεί στο βάθος του χρόνου, στην κλειστή πόλη του Βαρωσιού, εκεί όπου το παρελθόν μερικές φορές φαίνεται πιο πραγματικό από το παρόν, βρέθηκα ξανά. Μετά από 49 χρόνια εξορίας και προσφυγιάς, είχα αποφασίσει να επιστρέψω κρυφά και παράνομα(για αυτούς), για να δω και να περπατήσω μέσα στο σπίτι μου. Ήταν μια επιστροφή που δεν ήταν μόνο επιθυμητή αλλά και απαραίτητη. Όταν πρωτοπάτησα μέσα από την πόρτα, το πρώτο πράγμα που είδα ήταν οι άδειοι τοίχοι. Οι τοίχοι φαίνονταν να έχουν αναστενάξει από τον επιβλητικό βάρος του χρόνου. Κοίταξα γύρω μου και είδα τα ερείπια της παιδικής μου αφέλειας και των ονείρων μου. Τα πατώματα ήταν σκεπασμένα από σκόνη και η ατμόσφαιρα γεμάτη με τη μυρωδιά της εγκατάλειψης.
Ο χρόνος είχε κλέψει από αυτό το μέρος την ζωντάνια του.Στην αίθουσα όπου κάποτε ακούγονταν τα χαμόγελα των αγαπημένων μου προσώπων, τώρα επικρατούσε η σιωπή. Τα άδεια δωμάτια μού θύμιζαν πόσα πράγματα είχα χάσει. Τα παιχνίδια που άφησα πίσω μου, τα βιβλία που διάβασα και τα όνειρα που κάποτε φιλοδώρησαν αυτούς τους τοίχους. Οι τοίχοι αυτοί κρατούσαν μέσα τους τα γέλια και τα δάκρυα μου, τις ανατριχίλες των πρωινών ξυπνημάτων και τις ζεστές αγκαλιές των αγαπημένων μου προσώπων. Κάθε γωνιά, κάθε δωμάτιο είχε μια ιστορία να πει, ένα κομμάτι του παρελθόντος μου που είχε μείνει πίσω.
Οι φωνές που κάποτε γέμιζαν τον αέρα με χαρά, τώρα είχαν σιωπήσει, αφήνοντας πίσω μια παράξενη αίσθηση μοναξιάς. Ο χρόνος είχε περάσει αλύπητα, αφήνοντας πίσω του το αλματώδες ραβδί της απογοήτευσης. Είχα έρθει πίσω, ελπίζοντας ότι θα βρω κάτι από τον εαυτό μου που είχα χάσει. Αλλά αντί για ανακάλυψη, βρήκα μια πικρή υπενθύμιση της πραγματικότητας.Το σπίτι που κάποτε υποδέχτηκε τις πιο αγαπημένες μου στιγμές, τώρα βρισκόταν εκεί, λεηλατημένο και ερειπωμένο, σαν το ίδιο το παρελθόν μου.Καθώς κάθισα στο ερείπιο του καθιστικού, η ανάμνηση των ευτυχισμένων στιγμών είχε μετατραπεί σε μια διαρκή ανακούφιση. Όσο περισσότερο κοίταζα γύρω μου, τόσο πιο σαφές έγινε ότι η απογοήτευση δεν ήταν απλώς μια αίσθηση. Ήταν ένα κομμάτι της πραγματικότητας μου, ενσωματωμένο σε αυτά τα τείχη και αυτά τα δάπεδα. Και αν και η επίσκεψη αυτή με συνέτριψε, με έκανε επίσης να συνειδητοποιήσω πόσο δυνατός είμαι.
Έτσι, ενώ αναχωρούσα από αυτό το λεηλατημένο σπίτι, άφηνα πίσω μου όχι μόνο τις αναμνήσεις και την απογοήτευση, αλλά και ένα κεφάλαιο της ζωής μου. Μια επίσκεψη που με έκανε να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα. Έμαθα με την επί τόπου επίσκεψη μου ,ότι το σπίτι μου και ο τόπος των παιδικών μου αναμνήσεων δεν είναι όπως τους είχα αφήσει και όπως ονειρευόμουν τόσα χρόνια. Φεύγοντας με όλη αυτή την εμπειρία, νιώθω ότι ζώντας την πραγματική εικόνα, απελευθερώθηκα από τις σκέψεις ότι όταν επιστρέψω, θα συνεχίσω από εκεί που έφυγα με τα ίδια δεδομένα της τότε εποχής. Έγινα πιο δυνατός και τώρα μπορώ να διεκδικήσω την δική μου περιουσία, χωρίς συναισθηματισμούς,αλλά με καθαρή σκέψη και σωστές αποφάσεις.
ΔΕΙΤΕ το ΒΙΝΤΕΟ: https://www.facebook.com/watch/?v=555889686623118