ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ
Το φαινόμενο του συνδικαλισμού έχει προκαλέσει συζητήσεις επί συζητήσεων
αναφορικά με το κατά πόσο μπορεί να επιλύει τα εργασιακά ζητήματα ή να εμποδίζει την εύρυθμη επιχειρηματική αλλά και κρατική λειτουργία.
Στο ίδιο τέμπο κινούνται και οι συζητήσεις σε σχέση με τις απεργιακές
κινητοποιήσεις των γιατρών στην Κύπρο οι οποίοι – αν διαβάσουμε πίσω από τις
«γραμμές» των αιτημάτων τους – αυτό που επιδιώκουν διακαώς είναι να παραμείνουν σε «καθεστώς» ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ.
Με τη στήριξη, μάλιστα, που λαμβάνουν από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις είναι
πλέον ξεκάθαρο ότι δίνεται το μήνυμα στην κοινωνία για το ότι οι εργαζόμενοι στην Κύπρο είναι δύο ταχυτήτων: Από τη μια οι Δημόσιοι Υπάλληλοι και από την άλλη οι πένητες του ιδιωτικού τομέα που ουδεμία ουσιαστική στήριξη έχουν από τα συνδικαλιστικά όργανα.
Αυτό που ξεκάθαρα φαίνεται από την πλευρά των γιατρών είναι η ανάγκη να θέλουν να μην ρισκάρουν με την αυτονόμηση που – όπως φοβούνται- μπορεί να σημαίνει ιδιωτικοποίηση. Τώρα θα μού πείτε ποιος θα ήθελε να χάσει τα ΠΡΟΝΟΜΙΑ του ΔΗΜΟΣΙΟΥ ( εργασιακές κλίμακες υψηλών μισθών, εργασιακή ασφάλεια αλλά και σιγουριά των ΕΦΑΠΑΞ και των βέβαιων απολαβών);
Η πρόταση του ΟΚΥΠΥ εξάλλου διασφάλιζε τα δέοντα στους γιατρούς, αφού όπως
τους πρότεινε: «σύναψη συλλογικής σύμβασης εργασίας με εγγυημένο ποσοστό
αύξησης σε όλο το προσωπικό κάθε χρόνο, επιπλέον του τιμαριθμικού επιδόματος,
και επιπρόσθετη ετήσια αύξηση χωρίς ανώτατο μισθολογικό όριο, που θα προκύπτει μέσα από την επίτευξη των στόχων του Οργανισμού αλλά και τις ατομικές αξιολογήσεις».
Οπότε ας είμαστε και μια φορά ειλικρινείς μεταξύ μας. Κανείς δεν θα ήθελε να χάσει τα προνόμια του έστω κι αν με όλο αυτό το μπάχαλο που δημιουργήθηκε ΜΟΝΟ οι πολίτες εξακολουθούν για ακόμα μια φορά να είναι οι χαμένοι του παιχνιδιού.
Αλήθεια, τα κόμματα δεν θα πάρουν θέση; Που πήγαν όλοι αυτοί που στηρίζουν το
ΓεΣΥ; Που εξαφανίστηκαν; Οι πολιτικοί φαίνονται τα ζόρικα και στα δύσκολα αλλά
κι εκεί που πρέπει να ληφθούν άμεσες και σοβαρές αποφάσεις.