Γράφει η Γιούλα Πιτσιάλη – Πρόεδρος του ΜΚΟ Αγκαλιά Ελπίδας
Κοινοβουλευτική Επιτροπή Παιδείας 13/7/2022 με Θέμα συνοδούς ( και εξειδικευμένους )παιδιών ”με αναπηρίες ή χρόνιες παθήσεις.. Μίλησαν πολλοί , ειδικοί, συνδικαλιστές, επαγγελματίες υγείας, βουλευτές .. είπαν πολλά , πολλά για τα οποία θα ήθελα να ξεχάσω .. το περίεργο είναι που κανείς δεν ήθελε να ακούσει την δική μας άποψη .. πήγα ακάλεστη, ο λόγος δεν δόθηκε .. αναρωτιέμαι , δεν είχε κανείς την περιέργεια να ρωτήσει , εμείς , ως γονείς παιδιών με αναπηρία , τι γνώμη έχουμε για όλα όσα ειπώθηκαν?
Δεν πειράζει θα τοποθετηθούμε εδώ για όσους τους ενδιαφέρει και η δική μας άποψη. Λοιπόν εδώ και 15 χρόνια και βάλε, οι ίδιοι φορείς συζητούν το ίδιο θέμα κάθε χρόνο , αυτοί δηλαδή που θα έπρεπε να είχαν κάνει ήδη σχεδιασμό και υλοποίηση μιας ορθής διαδικασίας εντοπισμού αναγκών και παροχής συνοδών σε παιδιά τα οποία χρειάζονται υποστήριξη για να μπορούν να έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση συναντιούνται μια φορά τον χρόνο ή και δύο για να συζητήσουν ξανά το πόσο άδικο είναι για τα παιδιά να μην έχουν συνοδό.. ούτε ένα βήμα μπροστά δεν κάναμε όλα αυτά τα χρόνια.. Ούτε ένα βήμα μπροστά γιατί συνεχίζουν να αποκαλούν τα παιδιά με αναπηρία μέσα στην αίθουσα της επιτροπής ,” παιδιά με προβλήματα”..Δεν έχουν αντιληφθεί ότι η τοποθέτηση τους εκφράζει και την αντίληψη τους που έχουν προς στα παιδιά μας .. Δηλαδή τα θεωρούν κατώτερα , υποδεέστερα , τα διαχωρίζουν από τα υπόλοιπα παιδιά γιατί έχουν ”προβλήματα” , μεταθέτουν την ευθύνη της πολιτείας να είναι προσβάσιμη στα ίδια τα παιδιά τα οποία στοχοποιούνται ότι ”είναι το πρόβλημα”.
Δεν αναγνωρίζουν ότι το πρόβλημα είναι τα ίδια τα σχολεία , που δεν είναι προσβάσιμα, δεν αναγνωρίζουν ότι πρόβλημα είναι η μή παροχή κατάλληλων συνοδών, η μή παροχή καθολικού σχεδιασμού διδασκαλίας ,η μή παροχή και εκπαίδευση σε υποστηρικτική τεχνολογία ..και τόσα άλλα που θα έπρεπε να εφαρμόζονται ήδη στα σχολεία μας. Δεν αναγνωρίζουν ότι δεν είναι τυχαίο που τα ίδια τα άτομα με αναπηρία επέλεξαν να τα αποκαλούν ”άτομα με αναπηρία ”γιατί ακριβώς η λέξη αναπηρία συμπεριλαμβάνει την ευθύνη της πολιτείας να παρέχει ισότιμη πρόσβαση και όλες τις εύλογες προσαρμογές που απαιτούνται για να συμμετέχουν.. Πόσες φορές επαναλάβαμε μέσα στην αίθουσα ότι έχει σημασία το πώς μιλούμε για την αναπηρία ..και συνεχίζουν να μας αγνοούν.
Πρώτο μας σχόλιο λοιπόν είναι ότι τα παιδιά μας δεν έχουν προβλήματα , ούτε τα ίδια βιώνουν την αναπηρία τους ώς πρόβλημα, και ούτε εσείς ( όσοι επιμένουν να επικαλούνται άλλους όρους)θα έπρεπε. Έχουν μια αναπηρία και η πολιτεία έχει την υποχρέωση να φροντίσει τα γενικά σχολεία ( όχι τα ειδικά ) να είναι προσβάσιμα για κάθε αναπηρία και για κάθε παιδί.Ακούσαμε να επικαλούνται την υπερπροσπάθεια που γίνεται από τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι επωμίζονται το βάρος, για να αντεπεξέλθουν στα πολλαπλά προβλήματα που δημιουργεί η φοίτηση των παιδιών μας (με τα προβλήματα) στα σχολεία, ένεκα μή εφαρμογής της νομοθεσίας και μη παροχής εύλογων προσαρμογών που θα έπρεπε να δίνονται .. Ναι καλά διαβάσατε , υπερπροσπάθεια, βάρος, πολλαπλές δυσκολίες ακόμη και με κίνδυνο της ασφάλειας τους .. μας είπε ακόμη ο αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής ότι επιβαρύνονται την ευθύνη και τα άλλα παιδιά ( Τα μη προβληματικά ) και αναγκάζονται επειδή δεν έχει συνοδούς να χάνουν τα μαθήματα τους , επειδή παθαίνει κρίση ένα παιδί ( το προβληματικό) ή επειδή πρέπει τα προσέχουν τα παιδιά (με το πρόβλημα)και να τα βγάζουν περίπατο ( σαν σκυλιά ένα πράμα).. Δεν μπορώ να σχολιάσω γιατί θα παρεκτραπώ..
Κανένα βήμα μπροστά γιατί ακόμη επικαλούνται μια νέα νομοθεσία ειδικής και ενιαίας εκπαίδευσης !! Νέος όρος αλακυπριακά … Δεν έχει ειδική/ ενιαία .. ή ειδική θα είναι ή ενιαία θα είναι η νομοθεσία .. και τα δύο δεν γίνονται ..Κανένα βήμα μπροστά όταν βουλευτής ( της προηγούμενης κυβέρνησης ) τολμά να τοποθετείτε μπροστά μας και να λέειι ότι έγιναν βήματα μπροστά και ότι έχει παιδιά με αναπηρία τώρα στα σχολεία περισσότερα ..Η κυβέρνηση σας μας πήρε δεκαετίες πίσω .. και εάν φοιτούν παιδιά με αναπηρίες στα σχολεία είναι μετά από αγώνες και καταγγελίες των γονέων τους. Κανένα βήμα μπροστά όταν ο εκπρόσωπος του ΥΠΑΝ μας είπε ότι οι γονείς δεν πρέπει να έχουν τον κύριο λόγο για την επιλογή του συνοδού γιατί ‘οι ειδικοί’ της εφορίας ..( που δεν γνωρίζουν καν το παιδί ) ξέρουν καλύτερα ..( και επειδή πρέπει να προστατευτούν και τα εργασιακά δικαιώματα των συνοδών βέβαια ..) Το συμφέρον του παιδιού που πάει περίπατο? Και εάν έχει γονείς που δεν μπορούν, όπως επικαλείστε, να τους εντοπίσετε, να δικαιολογήσετε γιατί είναι ανίκανοι να αποφασίζουν για το παιδί τους και όταν αποδείξετε ότι ο γονιός δεν έχει την ικανότητα να αποφασίζει για το παιδί του τότε να του παίρνετε και το παιδί γιατί αυτός ξέρετε ,αποφασίζει και για όλα τα άλλα θέματα που το αφορούν .. και θα είναι επικίνδυνος .. Κανένα βήμα μπροστά δεν κάναμε αφού Ακούσαμε ότι ανυπομονούν οι βουλευτές μας να συσταθεί η επιτροπή αξιολόγησης που με δικές τους πιέσεις , ο Κος Προδρόμου πέρασε με έγκριση στο Υπουργικό ( στα κρυφά λίγο πριν αποχωρήσει από το Υπουργείο χωρίς να ενημερώσει εννοείται και χωρίς να διαβουλευτεί ..) για να αποφασίζει αυτή η επιτροπή το κατάλληλο πλαίσιο φοίτησης για τα παιδιά …Ποια παιδιά θα διώχνουν δηλαδή από τα σχολεία… Εκεί που τόσα χρόνια εξηγούμε ότι έχουν υπογράψει μια σύμβαση που λέει ότι είναι δικαίωμα των παιδιών να φοιτούν στο γενικό σχολείο και ότι το μόνο πλαίσιο φοίτησης που πρέπει να προωθεί μια ευρωπαϊκή χώρα είναι αυτό της συμπερίληψης ..Ακόμη ασχολούνται με επιτροπές αξιολόγησης , οι οποίες το μόνο που κάνουν είναι να υποδεικνύουν το ”πρόβλημα” για να δικαιολογούν τον αποκλεισμό και όχι να δίνουν τις λύσεις για την συμπερίληψη.
Επί της ουσίας του θέματος συζήτησης μας ανακοίνωσαν ότι τα 12 αιτήματα ( όχι 90 όπως διέρρευσαν) παιδιών για εξειδικευμένους συνοδούς / νοσηλευτές , (τα οποία ένεκα της κατακραυγής των ΜΜΕ , βγήκαν από τα συρτάρια ), θα ικανοποιηθούν τον Σεπτέμβρη και ότι πλέον θα μπεί μηχανισμός με άλλη επιτροπή αξιολόγησης στο Υπουργείο Υγείας που θα εξετάζει τα αιτήματα της άλλης επιτροπής αξιολόγησης του Υπουργείου Παιδείας ή οποία θα παραπέμπει για συνοδούς στο Υγείας , αφού μελετήσει τις αξιολογήσεις των δικών της ”ειδικών ”και τον φάκελο του παιδιού στον οποίο έχει τις άλλες αξιολογήσεις των ”ειδικών”από το τμήμα κοινωνικής ενσωμάτωσης ατόμων με αναπηρίες του Υφυπουργείου πρόνοιας που ήδη τα παιδιά έχουν πάει και αξιολογηθεί πολλάκις και έχει διαπιστωθεί η αναπηρία τους..ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΩ ΆΛΛΟ .. Τελικά η αναπηρία μισθώνει πολλούς , εξηπηρετεί πολλά συμφέροντα. Αναρωτιέμαι εάν όλο αυτό το κονδύλι που ξοδεύεται σε αξιολογήσεις και ‘ειδικούς’ , σε επιτροπές και ξεχωριστές διαδικασίες ‘ειδικής εκπαίδευσης’ ,δινόταν σε παροχές απευθείας στα παιδιά , εάν επενδυόταν για να φτιάξουμε υποδομές , πρακτικές και διαδικασίες προσβάσιμες στα σχολεία , τότε θα μηδενιζόταν και η αναπηρία .. Αλλά εάν μηδενίσουμε το ”πρόβλημα” , εάν κάνουμε λειτουργικό το περιβάλλον τότε τί θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους!! ..που θα απασχοληθούν τόσα άτομα που εξυπηρετούνται από την ‘βιομηχανία’ της αναπηρίας και της ειδικής εκπαίδευσης? Μήπως μας συμφέρει να το διαιωνίζουμε το ‘πρόβλημα’ ? ίσως .. Τροφή για σκέψη ..