Αντίστροφη μέτρηση για τον κρίσιμο αυριανό δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών και όλη η Ευρώπη παρακολουθεί με κοµµένη την ανάσα. Η επανεκλογή του Εμανουέλ Μακρόν εγγυάται το µέλλον του γαλλογερµανικού άξονα και την παραµονή της Γαλλίας στη ∆ύση, ενώ µία νίκη-έκπληξη της Μαρίν Λεπέν,φίλης του Πούτιν, θα οδηγούσε ολόκληρη την Ενωµένη Ευρώπη σε «αχαρτογράφητα νερά».
Μετά τον «πολιτικό σεισµό» του πρώτου γύρου, ο 44χρονος Μακρόν, πρώην µεγαλοστέλεχος επενδυτικής τράπεζας και απόφοιτος της Εθνικής Σχολής ∆ιοίκησης (ΕΝΑ), της «µήτρας» της γαλλικής πολιτικής ελίτ -αφού έχει αναδείξει έως τώρα 4 προέδρους και 8 πρωθυπουργούς, παρότι ο ίδιος την απείλησε κατά την προεδρική θητεία του µε λουκέτο- καλείται τώρα να βουτήξει βαθιά στην αριστερή δεξαµενή του Ζαν-Λικ Μελανσόν, για να «κλειδώσει» την επάνοδό του στο Ελιζέ, αν και προηγείται της Λεπέν σε όλες τις δηµοσκοπήσεις.
«Αγάπη, ξέχασα την Αριστερά», ήταν ο τίτλος της «Liberation», καταδεικνύοντας το επείγον της αριστερής στροφής του προέδρου Μακρόν προκειµένου να φτάσει στη νίκη µέσα από το προοδευτικό ηµισφαίριο του εκλογικού σώµατος -και δη στους ψηφοφόρους του αριστερού Μελανσόν (21,95%) και του ευρωβουλευτή των Πρασίνων Γιανίκ Ζαντό (4,6%)-, καθώς οι δεξαµενές και οι εκλογικοί µηχανισµοί της σοσιαλδηµοκρατίας είχαν εξαϋλωθεί στην αναµέτρηση του 2017.
Κάνοντας, ωστόσο, βήµατα προσέγγισης προς τα προοδευτικά κοινά, αλλά και όσους επέλεξαν την αποχή (σε ποσοστό 26,31%), ο Μακρόν έτεινε τις τελευταίες ηµέρες χείρα φιλίας προς το ακροατήριο της γαλλικής Αριστεράς και των Οικολόγων, υποσχόµενος ταυτόχρονα γενναίες µεταρρυθµίσεις στην Υγεία και την Παιδεία, την επόµενη διετία.
Ανοιχτός σε υποχωρήσεις εµφανίστηκε και προς τα δεξιά, προβάλλοντας για τα ζητήµατα εσωτερικής ασφάλειας αφενός την ανάγκη µεταρρύθµισης της Συνθήκης Σένγκεν και αφετέρου την επιτάχυνση των διαδικασιών παροχής ασύλου
Επιχειρώντας µε την είσοδό του στον δεύτερο γύρο να επανεκκινήσει το προεκλογικό κοντέρ, εξήγγειλε ακόµη νέες µειώσεις φόρων, αλλά και αύξηση του ΑΕΠ, ώστε να µην επιβαρυνθεί το δηµόσιο χρέος της χώρας.
Αριστερή στροφή
Την αριστερή στροφή του Μακρόν πριµοδοτεί επιπλέον το προοδευτικό του παρελθόν, δεδοµένου ότι υπήρξε ενεργό µέλος του Σοσιαλιστικού Κόµµατος της Γαλλίας την τετραετία 2006-2009, καθώς βρέθηκε στο πλάι του Σοσιαλιστή προέδρου Φρανσουά Ολάντ αρχικά ως αναπληρωτής γενικός γραµµατέας στο Ελιζέ (στην κορυφή δηλαδή της υπηρεσιακής πυραµίδας των κρατικών λειτουργών), µετέπειτα ως οικονοµικός σύµβουλος της Γαλλικής Προεδρίας και αναλαµβάνοντας εκτελεστικά καθήκοντα, εντέλει, ως υπουργός Οικονοµικών και Οικονοµίας τον Αύγουστο του 2014, στη θέση του Αρνό Μοντεμπούργκ.
Η παρουσία του άγνωστου Μακρόν στο περιβάλλον του Σοσιαλιστή προέδρου Ολάντ έγινε αισθητή λίγο µετά το 2010, αν και υπήρξε πολυκύµαντη. Ανάµεσα στους κοινούς τόπους των δύο ανδρών συγκαταλέγεται η προσωπική σχέση αµφότερων µε τον Γάλλο Οικονοµολόγο, πρώην σύµβουλο του Φρανσουά Μιτεράν και έναν από τους πιο επιδραστικούς διανοούµενους παγκοσµίως, τον Ζακ Αταλί.
Ο τελευταίος ανέδειξε τον Ολάντ στους κόλπους του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόµµατος και αργότερα έπιασε από το χέρι τον Μακρόν, παρουσιάζοντάς τον στον πρόεδρο Ολάντ ως ικανό να εργαστεί στο Ελίζε. Ο Μακρόν είχε θητεύσει νωρίτερα δίπλα στον Αταλί στην επιτροπή που ο γνωστός οικονοµολόγος είχε συστήσει µε στόχο την «απελευθέρωση της ανάπτυξης», καταρτίζοντας µια λίστα µε δραστικές µεταρρυθµίσεις, τις οποίες η χώρα είχε άµεση ανάγκη για την επανεκκίνησή της, συνθέτοντας -εν αγνοία του- την αρχή του αφηγήµατος για το κατοπινό κόµµα «Εµπρός!» του Μακρόν.
Ακόµη, όµως, και για τον µπαρουτοκαπνισµένο Αταλί, ο νεαρός τραπεζίτης Μακρόν έδειχνε από τότε «ανυπόµονα φιλόδοξος», όπως παρατήρησε ο ίδιος, παρότι η ταχύτητα ανάδειξής του σε κεντρική φυσιογνωµία της γαλλικής πολιτικής σκηνής αποδείχθηκε ιλιγγιώδης.
Αν και ο Μακρόν -µετέχοντας στο επιτελείο του Ολάντ- είχε πολλάκις διαφωνήσει µε τις πολιτικές φορολόγησης του µεγάλου πλούτου και ιδίως των µεγάλων γαλλικών εταιρειών -κερδίζοντας και χάριν αυτού αργότερα το προσωνύµιο «Πρόεδρος των πλουσίων»- ανεδείχθη τελικά ο µεγάλος κερδισµένος της παρτίδας, καθώς όταν το 2014 ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά φοροελαφρύνσεις ύψους 40 δισ. ευρώ για τις γαλλικές εταιρείες, τοποθέτησε τον Μακρόν στη θέση του αρµόδιου υπουργού, ως εγγυητή της εξαγγελίας του.
Αναβαπτισµένος από τον ανασχηµατισµό, ο νυν πρόεδρος διαµορφώνει την επόµενη διετία µια προσωπική ατζέντα, ηγούµενος των µεταρρυθµίσεων και για την αγορά εργασίας, στη Γαλλία των πανίσχυρων εργατικών συνδικάτων και των θεµελιακών εργασιακών δικαιωµάτων.
Παρ’ όλα αυτά, ο Μακρόν δεν διστάζει να περιγράψει το 2015 ως παρωχηµένο για τους αναπτυξιακούς στόχους της χώρας το καθεστώς εργασίας των 35 ωρών εβδοµαδιαίως, προκαλώντας σοκ ακόµη και στο εσωτερικό του κυβερνητικού σχήµατος.
Οι σχέσεις του µε τον πρωθυπουργό της χώρας Μανουέλ Βαλς επιδεινώνονται δραµατικά και στον ανασχηµατισµό του 2016 ο πρόεδρος νιώθει την αύρα της δυσµένειας, παρότι διατηρεί το χαρτοφυλάκιό του.
∆ύο µήνες µετά, στις 6 Απριλίου, κάνει το µεγάλο βήµα προς τα «Εµπρός!», παρουσιάζοντας το οµώνυµο και -«απολιτίκ», κατά τους αντιπάλους του- κίνηµα, µε αποτέλεσµα να βάλει φωτιά στα επιτελεία των υποψηφίων των προεδρικών εκλογών του 2017, δεδοµένου ότι η είσοδός του στην προεκλογική κούρσα συνοδεύτηκε από τον ενθουσιασµό του καινούριου.
Η ώρα του… «Εµπρός!»
Πράγµατι, στις 16 Νοεµβρίου του 2016 ο Εµανουέλ Μακρόν ανακοινώνει δηµόσια την υποψηφιότητα για τις προεδρικές εκλογές του επόµενου έτους, συστήνοντας το νεότευκτο κόµµα του «Εµπρός!» και µαζί τους εκατοντάδες υποψηφίους στις 577 εκλογικές περιφέρειες της Γαλλίας, καθώς στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν παντελώς άσηµοι µέχρι τότε στο ευρύ γαλλικό κοινό.
Στη σύντοµη δήλωση της υποψηφιότητάς του, απολύτως δηλωτική του πολιτικού του στίγµατος, ο Μακρόν διακήρυξε την «έξοδο από το (πολιτικό) στάτους κβο» της Γαλλίας, µε στόχο το «διαζύγιο ανάµεσα σε κυβερνώµενους και κυβερνώντες…». «Η Γαλλία είναι παγιδευµένη από τους κορπορατισµούς και δεν βρίσκεται πλέον στο ύψος των υποσχέσεών της», παρατηρούσε τότε ο Μακρόν, καταλήγοντας πως «αυτό το σύστηµα το αρνούµαι».
Στον αντίποδα, εξήγγειλε µια «δηµοκρατική επανάσταση», µέσα από ένα πρόγραµµα σαρωτικών µεταρρυθµίσεων, µε επίκεντρο την εθνική οικονοµία, αλλά και την ενίσχυση της θέσης της Γαλλίας στον παγκόσµιο ανταγωνισµό.
∆ηλώνοντας, ωστόσο, το 2017 αρνητής του µέχρι γνωστού τότε γαλλικού πολιτικού κόσµου, ο ίδιος έµελλε να εισπράξει τα επίχειρα της καταλυτικής συµβολής του στην κατάρρευση του παραδοσιακού γαλλικού δικοµµατισµού το 2022.