ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ
Μπορεί όλοι οι δρόμοι να οδηγούν στη… Ρώμη, όπως έλεγαν και στην αρχαιότητα αλλά όπως φαίνεται όλοι οι πολιτικοί δρόμοι των Ελλαδιτών πολιτικών (είτε της εκάστοτε κυβέρνησης είτε της εκάστοτε αντιπολίτευσης) οδηγούν στην ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟ που δεν ευτύχησε να γίνει η Μεγαλόνησος του Ελληνισμού.
Με άλλα λόγια, όλοι καταλήγουν εδώ. Κάτι το οποίο δεν είναι καθόλου κακό ή αρνητικό ΜΟΝΟ που – πώς να το πούμε – έχει γίνει πλέον γραφικό. Γραφικό όπως και τα λεγόμενα των Ελλαδιτών πολιτικών είτε προέρχονται από την Δεξιά, είτε από την Αριστερά, είτε από το πάλαι ποτέ ισχυρό Κέντρο.
Στα λόγια των εξ Ελλάδος πολιτικών θα υπάρχει πάντα ένας ΤΥΦΛΟΣΟΥΡΤΗΣ. Κάτι
σαν το savoir vivre του πώς να γίνεις αρεστός και πώς να πουλήσεις και ολίγα φούμαρα περί Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, περί Βαρωσίων και Πύλας και ούτω καθεξής.
Τώρα θα μού πείτε, εδώ εμείς οι ίδιοι οι Ελληνοκύπριοι και παραδώσαμε τις πόλεις μας και ανηφορίσαμε με ελαφρά τη καρδία για τα Σούσα. Μην το ψάχνετε. Η βόλτα του Στέφανου Κασσελάκη θύμισε το πέρασμα των υπολοίπων πολιτικών που μας φτάνουν κατά καιρούς από τη Μητρόπολη. Λίγα λόγια, λίγες υποδείξεις στους Τούρκους, πνεύμα συμφιλίωσης με την «άλλη» κοινότητα και μια δόση
(όπως λέμε μια πρέζα αλάτι) πατριωτισμού.
Ο Κασσελάκης σε αυτό ήταν πιο ειλικρινής. Δεν έβαλε την πρέζα του πατριωτισμού.
Αυτό του το πιστώνουμε. Μας άφησε, όμως, κι αυτός μιαν αίσθηση του DO IT
YOURSELF. Δηλαδή, κόψτε το κεφάλι σας εδώ στην Κύπρο και μην σκοτίζετε την
Αθήνα.
Σίγουρα το ΚΥΠΡΙΑΚΟ αποτελεί μια πληγή για τον Ελληνισμό αλλά και ένα ασήκωτο βάρος για την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση. Αυτό ας το αναγνωρίσουμε επιτέλους. Και ας θυμηθούμε κιόλας ότι στις τελευταίες συνομιλίες του Κρανς Μοντανά η Ελλάδα κράτησε τις αντιστάσεις.
Ίσως να ήταν και μια από τις τελευταίες φορές που τηρήθηκαν τα προσχήματα κυρίως από την Ελληνοκυπριακή πλευρά. Μην το περιμένετε να συμβεί ξανά…
Το ερώτημα, όμως, παραμένει ανοιχτό: Που χάνεται όλη αυτή η «φρεσκάδα» και όλη αυτή η έγνοια για την Κύπρο, που επιδεικνύουν στα πρώτα τους πολιτικά βήματα οι Ελλαδίτες πολιτικοί, με το πέρασμα του χρόνου;
Μάλλον χάνεται όπως χάθηκε και ο δική μας έγνοια… Η δίκη τους στον εναέριο χώρο του πήγαινε- έλα και η δική μας στα οδοφράγματα του έλα να δεις…